Transmisje między Mospheirą i stacją są bardzo częste rzekła Ilisidi. - Wyjaśnij to, nand' paidhi. Co widzisz?

    - To statek. Nasz statek - a przynajmniej jakiś statek...

    Mówił we własnym języku. Nie czuł nóg. Nie sądził, że potrafi zrobić choć jeden krok - dobrze, że strażnicy chwycili go za ramiona i doholowali do bezpiecznego stołu.

    Nie pozwolili mu jednak usiąść. Obrócili go twarzą do Ilisidi i tak przytrzymali.

    - Niektórzy nazywają to zdradą, nand' paidhi. Jak ty to nazywasz?

    Osiem dni temu. Nagły powrót z Tabinim z posiadłości w Taiben. Odcięcie go od poczty. Ciągła obecność Banichiego i Jago.

    - Nand' paidhi? Powiedz mi, co widzisz.

    - Statek - udało mu się to powiedzieć w ich języku. Był przemarznięty do szpiku kości i gdyby nie podtrzymywały go silne atewskie ręce, to by upadł. Było mu tak trudno złapać oddech, że ledwo mówił. - To statek, który nas tu zostawił, aiji-mai, nic innego nie przychodzi mi do głowy.

    - Wielu z nas przychodzi do głowy mnóstwo innych rzeczy, nand' paidhi - rzekła Ilisidi. - Jak sądzisz, o czym rozmawia ten domniemany statek z twoimi rodakami po drugiej stronie cieśniny? Czy myślisz, że zajmujemy w tych rozmowach jakiekolwiek miejsce?

    Zadrżał i znów spojrzał na niebo, myśląc, że to niemożliwe... Popatrzył na Ilisidi, stanowiącą na tle porannego nieba plamę ciemności rozjaśnioną jedynie siwizną jej włosów i gniewem płonącym w oczach.

    - Naprawdę nie rozumiem, aiji-mai. Nie wiedziałem, że coś takiego się stało. Nikt się tego nie spodziewał. Nikt mi nie powiedział.

    - O, trochę trudno uwierzyć, paidhi-ji, że nikt o tym nie wiedział i że to zjawisko na naszym niebie jest dla ciebie takim całkowitym zaskoczeniem.

    - Proszę. - Nogi odmawiały mu posłuszeństwa. Krew nie dopływała do dłoni. Z tegó, co wiedział, wdowa mogłaby kazać strażnikom zrzucić go z balkonu w atewskim geście dumy i rozpocząć wojnę, której świat nie mógłby wygrać, wojnę, której paidhiin mieli zapobiegać. - Nand' wdowo, mówię prawdę. Nie spodziewałem się tego. Wiem jednak, dlaczego tu jest. Wiem rzeczy, które chciałabyś poznać.

    - Czyżby? A paidhiin są tylko tłumaczami.

    - Oraz ludźmi, aiji-mai. Wiem, co się tam w górze dzieje, tak jak wiem, co ludzie robili w przeszłości i czego chcą na przyszłość - nie planują niczego, co mogłoby wam zaszkodzić.

    - Jak nie zaszkodziła nam stacja. Jak nie zaszkodziło nam wasze przybycie, wasze mieszanie się do naszych spraw, zdominowanie naszego handlu, nauki i rządów. Doprowadziliście nas do wytworzenia techniki, która wam była potrzebna, użyczyliście nam przemysłu, który wam się przydawał, nagięliście nasze potrzeby do waszych programów, pchnęliście nas w przyszłość telewizji, komputerów i satelitów, które zaczynamy kochać i na których zaczynamy polegać - a zapominamy o naszej przeszłości, naszych prawach i o drodze, którą poszlibyśmy, gdybyśmy wykorzystywali nasze własne zasoby. Nie jesteśmy tacy głupi, nand' paidhi, nie jesteśmy tacy głupi, żeby sprowadzić na siebie zagładę, która, jak twierdziliście, groziła nam bez waszej pomocy, nie jesteśmy tacy głupi, żeby wierzyć, że nie dostarczamy wam materiałów, z których robicie własny użytek, nie działając według żadnego ustalonego z nami planu. Tabini bardzo w ciebie wierzył - za bardzo w ciebie wierzył. Kiedy zrozumiał, co się stało, przysłał cię do mnie jako do osoby wciąż myślącej rozsądnie, osoby, która nie spędziła życia w Shejidan, oglądając telewizję i trwając w samozachwycie. Powiedz mi więc prawdę, nand' paidhi! Daj mi swoje gwarancje! Powiedz mi, dlaczego wszystkie inne kłamstwa są usprawiedliwione i dlaczego ta prawda na naszym niebie jest dla nas dobra?!

    Podmuchy wiatru były równie zimne, jak gniew Ilisidi. To wszystko była prawda, Bren wiedział o tym tak samo, jak znał niepisaną prawdę o swoich kontaktach z atevimi - że paidhiin robili, co w ich mocy w niesprzyjającej sytuacji, utrzymując pokój nie do utrzymania między zwykłymi członkami ich gatunków, ratując to, co prawie całkowicie zniszczyli - sprawy takie, jak otaczająca go teraz rzeczywistość: stare kamienie, jezioro, porządek życia w atewskiej fortecy odległej od nieba i gwiazd, których nie mógł stąd dosięgnąć. Podniósł wzrok na tę prawdę i wszystko rozmazało mu się w oczach. Wiatr nie dawał mu żadnych wskazówek co do kierunku, gdzie jest góra, a gdzie dół, czy spada w niebo, czy też stoi na kamieniach, których nie czuje. Bał się - był przerażony tą obecnością ludzi w górze tak samo jak atevi - i nie rozumiał dlaczego.

    -Aiji-mai, nie mogę powiedzieć, że dobrze się stało, po prostu się stało i jeśli mnie zabijesz, wcale nie poprawi to sytuacji. Mospheira tego nie zaplanowała. Owszem, ukierunkowywaliśmy waszą technikę - chcieliśmy wrócić w kosmos, aiji-mai, sami nie dysponowaliśmy odpowiednimi środkami, nasz sprzęt był na wpół zniszczony i nie sądziliśmy, że statek jeszcze istnieje. Przybywając tu na dół, podjęliśmy ryzyko - była to katastrofa i dla nas, i dla was. Od dwustu lat pracujemy, żeby tam wrócić, i nigdy nie chcieliśmy zniszczy atevich, a jedynie dać wam tę samą wolność, jakiej pragniemy dla siebie.

    - Cholernie ładnie z waszej strony. A zapytaliście?

    - Byliśmy naiwni. Z naszego punku widzenia nie mieliśmy jednak wyboru ani sposobu opuszczenia was, kiedy już wylądowaliśmy. Łatwiej jest spaść na planetę, niż z niej odlecieć. Była to nasza świadoma decyzja, aiji-mai, ale sądziliśmy, że znajdziemy drogę powrotną w kosmos i weźmiemy atevich ze sobą. Nigdy nie mieliśmy zamiaru prowadzić wojny - nie chcieliśmy wam niczego zabierać...

    - Baji-naji, nand' paidhi. Los ma ludzką twarz, a bękart Przypadek prostytuuje się po pijanemu na waszych ulicach. Puśćcie go, nadiin. Niech idzie, gdzie chce. Jeśli chcesz pojechać do miasteczka, nand' paidhi, to może cię zawieźć samochód.

    Bren zamrugał oczyma i zatoczył się, oszołomiony nagłą wolnością, która o mało nie powaliła go na kolana. Nie upadł tylko dzięki temu, że podtrzymali go strażnicy. Uwolnienie go i odesłanie z Malguri było w stylu innych szalonych wyczynów Ilisidi.

    Bren-jednak nie wiedział, czy dotarłby na lotnisko. Ilisidi nie obiecała mu niczego poza swobodą opuszczenia Malguri. Nie powiedziała, że chce, żeby stąd odszedł - w uszach ciągle mu dźwięczało: "jeśli chcesz pojechać...". Przedtem też dawała mu szalone sygnały, rzucając wyzwanie, by się jej trzymał, co u atevich znaczyło: idź za mną, jeśli starcza ci odwagi.

    Strząsnął z siebie ręce strażników i postąpił chwiejnie do przodu, by chwycić się krzesła stojącego przy stole. Atevi wyciągnęli broń, szczęknęły bezpieczniki. Bren odsunął krzesło i osunął się na nie. Było mu zbyt zimno, żeby czuł pod rękoma szkło przykryte koronkowym obrusem, a zachwiane poczucie równowagi sprawiało, że wąski balkon kołysał mu się przed oczyma.

    - Tabini przysłał mnie tutaj - odezwał się. - Aiji-mai, twój wnuk nie dowierzał własnemu osądowi, więc przysłał mnie, polegając na twoim. Zatem i ja na nim polegam. Co mam zrobić?

    Bardzo długą chwilę patrzyła na niego - cień okutany szatami, nieczuły na chłód. Brenowi było zbyt zimno, żeby dygotać. Wzdrygał się jedynie od podmuchów wiatru i kulił ramiona. Doskonale wiedział, co robi. Doskonale wiedział, że podsuwając mu możliwość ucieczki, Ilisidi rzuciła mu wyzwanie - a biorąc pod uwagę wszystko, czego się dowiedział o niej i o atevich, miał niezachwianą pewność, że gdyby wziął ją za słowo i skorzystał z propozycji, to Ilisidi spisałaby na straty i jego, i wszystkich innych ludzi.

    - W obliczu zagrożenia życia - odezwała się w końcu Ilisidi - nie chciałeś złożyć prostego oświadczenia przeciwko mojemu wnukowi. Odmówiłeś, mimo że cierpiałeś ból. Co dla człowieka znaczy man'chi?

    - Wszystko. - Nagle stało się to dla niego oślepiająco jasne. - Oparcie. Zrozumienie, kim jestem i gdzie stoję. Jeśli Tabini-aiji mnie tu przysłał, to polegał na twoim osądzie mojej osoby, całej sytuacji, mojej przydatności dla niego.

    Kolejna długa chwila ciszy.

    - Jestem straromodna. Niepraktyczna. Nie doceniam nowoczesnego świata. Czegóż może ode mnie chcieć mój wnuk?

    - Najwyraźniej - odparł Bren i jednak znalazł w sobie wystarczająco dużo energii, by zacząć dygotać - najwyraźniej nauczył się cenić twoje zdanie.

    Usta Ilisidi zacisnęły się w twardą linię. Zakrzywioną do góry.

    - W Maidingi czekają atevi, którzy spodziewają się, że im ciebie wydam, a właściwie tego żądają - atevi, którzy w przeciwieństwie do mojego wnuka polegają na mnie. Twój wybór pozostania tu jest mądry. Jak jednak powinnam usprawiedliwić wobec nich fakt zatrzymania cię, nadi?

    Dreszcze przybrały na sile. Bren potrząsnął głową, chciał coś odpowiedzieć, nie był pewien, czy Ilisidi oczekuje odpowiedzi. Krawędź słońca rzuciła nagle na góry po drugiej stronie jeziora ostry, płonący złotem blask.

    - Ten młodzieniec jest przemarznięty - rzekła Ilisidi. - Zaprowadźcie go do środka. Gorąca herbata. Śniadanie. Nie wiem, kiedy będzie następne.

    Kiedy będzie następne? Chciał usłyszeć jakieś wyjaśnienie, ale ochrona Ilisidi wyłuskała go z krzesła - atevi, których znał i którzy znali jego, a nie ci, co przyprowadzili go z dołu. Nie potrafił wstać o własnych siłach. Nie potrafił iść, nie potykając się, bo stawy zesztywniały mu z zimna.

    - Mój apartament - zaprotestował. - Chcę porozmawiać z Banichim. Albo z Jago.

    Ilisidi nic na tę prośbę nie powiedziała i strażnicy wyprowadzili Brena z balkonu w nieruchome powietrze komnaty, trzymając za ramiona, wiedli go między antykami i delikatnymi stolikami - otworzyli drzwi do pokoju oświetlonego blaskiem ognia płonącego na kominku, zapewne gabinetu Ilisidi, sądząc po wszędzie leżących książkach i papierach. Podprowadzili Brena do krzesła stojącego przed kominkiem, owinęli kocem i posadzili skulonego, żeby grzał się w nie dającej ciepła wełnie. Dołożyli do ognia, posyłając do komina roje iskier, a Bren wciąż był odrętwiały z zimna, ledwo czując ciepło na podeszwach swoich wysokich butów.

    Jakiś ruch w przedpokoju zwrócił jego uwagę. To obserwował go w milczeniu Cenedi. Jak długo tam był, Bren nie miał pojęcia. Oddał mu spojrzenie, niejasno zdając sobie sprawę, że Cenedi razem z Ilisidi uzyskali od niego przyzwolenie - a to właśnie Cenedi urządził cały ten cholerny teatr cieni.

    Ateva skinął tylko głową, jakby zobaczył to, co chciał zobaczyć i wyszedł bez słowa.

    Bren zadrżał z gniewu i ciaśniej owinął się kocem, żeby to ukryć. W pokoju został jeden ze strażników Ilisidi - Bren pamiętał, że nazywa się Giri - który poprawiał ogień na kominku. Giri spojrzał na niego z ukosa.

    - Jest jeszcze jeden koc, nadi - powiedział, po czym wstał w ponurym milczeniu, przyniósł koc i narzucił go Brenowi na ramiona. - Chudzi szybciej przemarzają. Chcesz herbaty, nand'paidhi? Podać śniadanie?

    - Nie. Dosyć herbaty. Dziękuję. - Obecność Cenediego źle wpłynęła na żołądek Brena Wytłumaczył sobie, że Cenedi mógł mu wyrządzić o wiele większą krzywdę - mógł wywrzeć taką presję, że Bren wyznałby wszystko, czego Cenedi sobie życzył. Właściwie Cenedi oddał mu chyba przysługę, wyciągając z niego tylko to, co mu było potrzebne.

    Mając jednak ręce poznaczone sinymi śladami atewskich palców, Bren nie mógł być tak wielkoduszny. Nie zostało mu wiele godności. Jedną ręką niezdarnie skręcił sobie włosy na karku, żeby choć trochę je uporządkować - chciał je zapleść, ale wykręcona ręka odmówiła mu posłuszeństwa, a poza tym cały się trząsł. Był zły i obolały, a jego oszołomiony mózg nie wiedział, kogo za to winić: przecież nie Cenediego czy Ilisidi ani nawet Tabiniego, który miał wszelkie powody, by podejrzewać ludzi, skoro nad głową miał dowód ich kosmicznych przedsięwzięć, a jego własny rząd chwiał się w posadach.

    Podczas gdy paidhi udzielał telewizyjnych wywiadów i rozmawiał z turystami, którzy nie powiedzieli o tym ani słowa. Jego biuro prawdopodobnie rozgrzewało telefony do czerwoności, usiłując się z nim skontaktować, ale służba informacyjna atevich znajdowała się pod kontrolą. Nic, co miało taką wagę, nie oglądało światła dziennego bez zezwolenia Tabiniego ani w jego, ani w innych Patronatach. Atewskie pojęcie priorytetów, praw publicznych i obowiązków aijiin związanych z opieką nad społeczeństwem miało pierwszeństwo przed demokracją.

    Turyści być może rzeczywiście nic nie wiedzieli, jeśli przez kilka dni nie mieli dostępu do telewizora. Nawet ekipa telewizyjna mogła nic nie wiedzieć. Dysydenci; którzy musieli zbliżyć się do Ilisidi jako do rywalki Tabiniego... oni na pewno mieli swoich informatorów w hasdrawadzie, jako że atewskie patronaty nie miały granic geograficznych. Na pewno chcieliby dotrzeć do paidhiego i do posiadanych przez niego informacji. Dotrzeć szybko i za wszelką cenę.

    Może, rywalizujące z Tabinim, frakcje chciały uciszyć Brena, sądząc, że znają charakter jego rad, choć nawet ich nie słyszały.

    A może chciały czegoś innego. Może nie było żadnej próby zabójstwa paidhiego - może chcieli go porwać, żeby dowiedzieć się, co w zaistniałej sytuacji powiedziałby człowiek i jakie by to miało znaczenie dla ich położenia, jeszcze zanim Tabini podejmie działania, których nie potrafiliby ocenić.

    Tabini zarządził szybki i wcześniejszy powrót z Taiben - po tym, jak uzbroił Brena przeciwko jak najbardziej logicznym działaniom osób, do których i tak zamierzał go wysłać?

    Czy wtargnięcie do jego sypialni w ogóle było prawdziwe, czy też zaaranżował je sam Tabini, by mieć odpowiedni pretekst?

    I dlaczego ktoś o randze Banichiego akurat znalazł się tamtej nocy w jego skrzydle pałacu? Kucharze i urzędnicy nie zasługiwali na służbowe zainteresowanie Banichiego. To jego pokój był pilnowany, bo Tabini już został poinformowany o wydarzeniach na niebie.

    Lecz czy ktoś z doświadczeniem Banichiego pozwoliłby pilnowanej przez siebie osobie spać przy otwartej kracie i drzwiach do ogrodu?

    Wszystko się zamazało. Brenowi spotniały dłonie i nagle ogarnął go gniew na te wszystkie gierki. Uwierzył Cenediemu. Uwierzył, że kiedy w piwnicy przytknięto mu do głowy pistolet, sprawa jest poważna - przekonali go, że za chwilę umrze i w takiej chwili, cholera, spodziewałby się, że pomyśli o Barb, o matce, Tobym czy jakimś innym człowieku, ale tak nie było. Oni zmuszają go do przeżycia tej niepokojącej, osobistej chwili prawdy, a on nie znajduje u siebie żadnych szlachetnych uczuć czy choćby ludzkich reakcji. Potrafił tylko zobaczyć ośnieżone stoki i niebo, potrafił sobie jedynie wyobrazić samotność - tylko śnieg, niebo i mróz tam, gdzie zwykle szukał samotności, gdzie uciekał przed pracą i rodziną, która wymagała od niego, by poświęcał jej swój czas. Zmusili go do ujrzenia tej właśnie prawdy: nie ma w sobie ani jednej ciepłej, ludzkiej myśli, odrobiny miłości, ludzkich uczuć...

    Poderwał rękę do twarzy w ostatniej chwili, by zdążyć ukryć cieknące po niej łzy. Natychmiast wytłumaczył sobie, że to nerwy, psychiczne załamanie po kryzysie - to przynajmniej była ludzka reakcja, jeżeli w ogóle coś, co robił, było ludzkie czy naturalne, jeżeli nie było na zimno wyliczonym posunięciem.

    - Nadi - Wokół niego krążył z niepokojem Giri. Bren nie znał Giriego. Giri nie znał Brena. Giri zobaczył tylko, że paidhi dziwnie się zachowuje, a wdowa nie chciała, żeby umarł, bo był jej potrzebny.

    Dobrze, że jest jeszcze komuś potrzebny.

    Wytarł oczy, odchylił głowę na oparcie krzesła i przybrał obojętny wyraz twarzy, przecinając w wyobraźni prowadzące do niej nerwy. Oddychał coraz wolniej, aż mógł zaprezentować światu kamienny spokój na wzór Banichiego czy Tabiniego.

    - Czy coś cię boli, nand' paidhi? Potrzebujesz lekarza?

    Bezradność Giriego była śmieszna, tak szaleńczo, histerycznie śmieszna, że Bren po prostu nie wytrzymał. Parsknął zduszonym śmiechem, opanował się i wytarł oczy po raz drugi.

    - Nie - odpowiedział, zanim Giri zdążył uciec. - Nie, do cholery, nie potrzebuję lekarza. Nic mi nie jest. Jestem tylko zmęczony.

    Zamknął oczy, ucinając rozmowę, poczuł, że ciekną mu z nich łzy, ale nie uchylił powiek, tylko starał się spokojnie oddychać, wciągany w długą, długą spiralę bólu głowy, ciepła ognia i braku tlenu, która kończyła się gdzieś w niepewnej ciemności. Usłyszał w oddali kilka splatających się głosów, roz3nawiających prawdopodobnie o nim. Dlaczego nie, do cholery? zapytał się w duchu.

    Zwykłe zdrajcami byli służący, tacy jak Djinana i Maigi, Tano i Algini. Jednak wśród łopotu chorągwi, brzęku broni i dymu unoszącego się ze strzaskanych budowli zmieniały się wszelkie zasady. Rozpętywało się piekło. A może to była telewizja. Machimi i teatr cieni.

    Krew na tarasie, powiedziała Jago, wracając z deszczu, a w lustrze pojawiła się twarz Banichiego.

    Po północy, kiedy wszyscy spali, korytarzami Malguri chodził zwierz, szukając swojej głowy. Był tym cholernie rozzłoszczony.

    To mój pistolet, powiedział Banichi, i tak było. Bren został wykorzystany, Banichi został wykorzystany, Jago została wykorzystana - wszyscy zostali wykorzystani na wszelkie sposoby. To wszystko było machimi i zwykli atevi też nie wiedzieli, o co idzie ta gra - zwykli atevi nigdy nie rozumieli waśni między ludźmi, którzy musieli zostać na stacji, a tymi, którzy zabrali statek i zniknęli na dwieście przeklętych, spędzonych na planecie lat...

    Wypadli z dziury w przestrzeni i nie znaleźli ani jednej znanej sobie gwiazdy, za to tysiące słońc na trzepoczących sztandarach atevich, sztandarach oznaczających wojnę, oznajmiających prawo własności do świata, który rozbitkom wydawał się jedyną szansą na życie w wolności.

    Bren spoczywał nieruchomo na krześle, wsłuchując się w trzask ognia, cierpiąc kolejne nawroty bólu głowy, wyczerpany emocjonalnie i fizycznie. Ponieważ trochę już się rozgrzał, odczuwał ból w dziesiątkach miejsc, ale nie tak dotkliwy, jak kiedy się ruszał.

    Gildia Pilotów postanowiła, że trzeba zbudować stację, która będzie ich bazą i udać się w poszukiwaniu materiałów w kierunku najbliższej odpowiedniej gwiazdy. Do diabła z technikami i budowlańcami nie należącymi do załogi statku. Każde dziecko na Mospheirze znało tę historię. Każde dziecko wiedziało, jak "Feniks" ich zdradził i dlaczego "Feniks" nie odgrywa w ich życiu żadnej roli. Wśród gwiazd czas płynie powoli, a życie nie mija tak, jak powinno - zupełnie jak w tych opowieściach o człowieku, który, nic o tym nie wiedząc, przespał sto lat.

    Bren nie był pewien, czy to historia atewska, czy ludzka. Kury i jajka. Nie ośmielą się zabić paidhiego. No bo jak inaczej dowiedzą się tego, czego chcą się dowiedzieć?

    - Bren-ji.

    Błyskawicznie wrócił myślami do piwnicy, otaczających go cieni i dotyku zimnego metalu na skroni. Nie. To tylko muśnięcie policzka.

    - Bren-ji.

    Ponowny dotyk. Bren zamrugał oczyma na widok czarnej, żółtookiej twarzy, twarzy pełnej ciepła i troski.

    - Jago!

    - Bren-ji, Bren-ji, musisz opuścić tę prowincję. Do Maidingi przybyły pewne osoby, kierując się plotkami - te same osoby, które podjęły działania przeciwko tobie. Musimy cię natychmiast stąd wydostać - dla twojego i ich dobra. Zbyt wiele niewinnych osób, Bren-ji. Otrzymaliśmy informacje od aiji-wdowy, od jej atevich działających wewnątrz rebelii... Niektórzy z nich posłuchają jej -rozkazów, inni z tej grupy, nie. Zbuntowali się aijiin dwóch prowincji; wysłali drogą oddziały, by zabrały cię z Malguri. - Wierzchem palców musnęła jego policzek po raz trzeci, paraliżując go swym żółtym wzrokiem. - Zatrzymamy ich wszelkimi dostępnymi środkami. Polegaj na Ilisidi. Dołączymy do ciebie, kiedy będziemy mogli.

    - Jago?

    - Muszę iść. Naprawdę, Bren-ji.

    Usiłował ją zatrzymać, żeby zapytać o Banichiego i co miała na myśli, mówiąc "zatrzymamy ich", lecz Jago wyswobodziła palce z jego dłoni i zniknęła za drzwiami, kołysząc czarnym warkoczem.

    Niepokój zmusił go do wstania. Dały o sobie znać nadwerężone stawy i ból głowy, na podołku miał pełno koców, a po oszołomionym i wyczerpanym mózgu obijały się z grzechotem słowa Jago.

    Zatrzymać ich? Zatrzymać hołotę atakującą Malguri? Jak, do diabła?

    I po co? Czy to jeszcze jedno cholerne złudzenie, Jago? A może tym razem to rzeczywistość?

    Niewinne osoby, powiedziała Jago. Osoby, które chciały go zabić? Niewinne?

    Po prostu przerażone osoby, bo wiadomość o tym, co się pojawiło na niebie, zaczęła się już rozchodzić. W Malguri wciąż palono na kominkach i zapalano świece. Na okolicznych terenach nie było lamp. Mieszkańcy miast nie spędzali czasu na dachach swoich domów, wpatrując się w stację, której w miejskiej poświacie nie było widać bez teleskopu, ale jedna czwarta okręgu Maidingi nie miała światła i zwykli atevi mogli teraz zobaczyć to, co astronomowie i entuzjaści astronomii widzieli przez teleskopy od kilku dni.

    Teraz zaczynała się panika, strach przed lądowaniem, plotki o ataku na planetę ze strony wrogów będących poza zasięgiem atevich.

    Nie mając żadnego komunikatu z biura paidhiego, za co mieli wziąć to zjawisko, jak nie za wznowienie Wojny, za koleją inwazję, kolejne, jeszcze gwałtowniejsze narzucenie światu ludzkich zasad? Mieli już doświadczenie z ludźmi szukającymi punktu zaczepienia na ich terytorium.

    Bren tkwił zagubiony w środku koszmaru. Zdał sobie sprawę, że strażnicy Ilisidi obserwują go z niepokojem. Nie wiedział, co robić, nie wiedział nic poza tym, że paidhi jest jedynym, absolutnie jedynym głosem, mogącym reprezentować interesy atevich wobec władz na Mospheirze i tego statku w górze.

    Żadnych kontaktów, upierała się Gildia, lecz ta zasada padła przy pierwszej konfrontacji. Żeby wymóc na stacji umowę, jakiej chcieli, żeby zdobyć środki umożliwiające poszukiwanie Ziemi, członkowie Gildii poddali się i zezwolili na pierwsze zrzuty personelu i sprzętu.

    A po dwustu latach od Wojny Lądowania wszyscy ludzie na ziemi znali tylko ten świat, sposób życia, do którego przywykli oraz sąsiadów, na których zrozumienie, z dystansu, wreszcie mieli nadzieję.

    Cholera, pomyślał Bren, zły, wręcz wściekły na to orbitalne wtargnięcie. Nie sądził, żeby rozmowy Mospheiry ze statkiem były szczególnie radosne.

    Wzajemne oskarżenia. Oskarżenia, na które jego biuro potrafiłoby odpowiedzieć z pewną stanowczością. Kiedy jednak "Feniks" zapyta: no to gdzie jest ten tłumacz, gdzie jest paidhi-aiji, co on o tym sądzi i dlaczego nie możemy go znaleźć? to, co odpowie Mospheira? Przepraszamy, ale nie wiemy?

    Przepraszamy, ale nigdy dotąd go nie zgubiliśmy?

    A czy biuro Komisji, wiedząc to, co wie, nie mogłoby się domyślić, że w obliczu zaistniałej sytuacji powinno zadzwonić do jego biura w Shejidan? Albo, jeśli nie otrzymałoby połączenia, nie mogłoby się domyślić, że Bren ma kłopoty, że atevi wiedzą, co się dzieje, i że mogą go gdzieś przesłuchiwać?

    Cholera jasna, Hanks na pewno o tym wiedziała. Deana "Zniszczyć Opozycję Wszelkimi Środkami" Hanks podejmuje w jego imieniu decyzje na Mospheirze, bo on jest nieosiągalny. Potrzebował telefonu, radia, czegokolwiek.

    - Muszę porozmawiać o tym statku z moją ochroną - powiedział. - Proszę, nadiin, czy możecie posłać kogoś po Jago czy Banichiego... po kogokolwiek z mojego personelu? Chciałbym porozmawiać z Cenedim. Albo wdową.

    - Obawiam się, że nie, nand' paidhi. Sprawy toczą się teraz bardzo szybko. Ktoś poszedł po twój kaftan i cieplejsze ubranie. Jeśli zechciałbyś zjeść śniadanie...

    - Mój kaftan. Dokąd się wybieramy, nadiin? I kiedy? Muszę się dostać do telefonu albo radia. Muszę się skontaktować z moim biurem. Jest bardzo ważne, żeby wiedzieli, że nic mi się nie stało. Ktoś mógłby podjąć bardzo głupie, bardzo niebezpieczne działania, nadiin!

    - Możemy przedstawić twoją prośbę Cenediemu - rzekł Giri. - Tymczasem jest już gorąca woda, nand' paidhi. Herbata może być gotowa w każdej chwili. Czeka śniadanie. Szczerze radzimy, żebyś je zjadł teraz. Prosimy cię, nand' paidhi. Osobiście przekażę twoją prośbę Cenediemu.

    Nie uzyska niczego więcej. Znów ogarnął go chłód, nagły atak zimna i osłabienia, który powiedział mu, że Giri dobrze mu radzi. Bren poszedł na spotkanie z Cenedim przed kolacją. Żołądek przysechł mu do kręgosłupa.

    A jeśli czekali z gorącą wodą i śniadaniem od jego spotkania z Ilisidi; to znaczy, że nie będą się jak zwykle guzdrali z podaniem go.

    - Dobrze - zgodził się Bren. - Śniadanie. Ale powiedz wdowie! Giri zniknął. Jego miejsce zajął drugi strażnik, a Bren wrócił do kominka. Włosy znów wymknęły mu się z warkocza i spadały luźno na ramiona. Ubranie miał pobrudzone piwnicznym kurzem. Koszula była rozdarta z przodu - pewnie stało się to podczas próby ucieczki. Nie była to najlepsza reklama ludzkości. Otaczający go atevi, mimo tego, że też się nie wyspali, wyglądali na odpornych na brud i zmęczenie, mieli nienagannie zaplecione warkocze i trzymali się prosto jak trzcina. Bren uniósł tym razem obie ręce, krzywiąc się z wysiłku, i rozdzieliwszy splątane włosy, zrobił trzy czy cztery sploty, żeby nie opadały mu na twarz - Bóg jeden wie, co się stało ze spinką. Prawdopodobnie zgubił ją na schodach. Jeżeli będą nimi schodzić, to może ją znajdzie.

    Służący wniósł ciężką tacę ze śniadaniem - ryba, ser i chleb z mąki mielonej na żarnach, a do tego pół dzbanka mocnej, czarnej herbaty - i nakrył mały stolik. Bren zasiadł do niego z lepszym apetytem, niż sądził, szczególnie, że zapach był zachęcający, a Giri ostrzegał, że nie wiadomo, kiedy będzie jadł następny raz, co razem z informacją o kaftanie oznaczało, że postarają się go stąd wydostać, może nawet przedzierając się przez przeciwników w Maidingi... Być może ucieczkę umożliwi im autorytet Ilisidi.

    Co prawda, przedzieranie się przez zdeterminowany tłum stanowiło przerażającą perspektywę. Z drugiej strony, atewscy wielmoże wiedzieli, jak daleko mogą się posunąć. Atevi opanowali tę sztukę do perfekcji.

    Mimo wszystko wzburzony tłum mógłby nie uszanować aiji-wdowy. Bren domyślił się, że Ilisidi trzymała z nimi, lecz zeszłej nocy zmieniła zdanie. Jeżeli spróbuje kłamać, czy użyje gróźb względem tłumu, który mógłby bez skrupułów zamordować paidhiego, to może wywiązać się strzelanina. Odpowiednio duży tłum może zatrzymać furgonetkę.

    W takim zaś przypadku miniona noc mogłaby być jedynie przedsmakiem tego, co byłaby mu w stanie zrobić radykalna opozycja antyludzka, gdyby wpadł w jej ręce. Jeżeli stracą panowanie nad sytuacją i nie dotrą do samolotu, to jeszcze przed zachodem słońca mogą skończyć z kulami w głowach: on, Ilisidi, Bóg wie, kto jeszcze... a i tak mogłoby to okazać się o wiele lepsze niż ta poprzednia alternatywa.

    Bren zjadł śniadane, wypił herbatę i wytłumaczył sobie, że przynajmniej Cenedi wie, co robi. Osoba wykonująca zawód Cenediego nie miałaby tylu siwych włosów ani dowództwa ochrony kogoś o pozycji Ilisidi, nie wykazując się pewną dozą finezji i dobrym rozeznaniem, na co może sobie pozwolić legalnie i nie tylko.

    Bren jednak chciał Banichiego i Jago, do cholery, a jeżeli w wyniku jakiejś decyzji politycznej, czy pozycji Cenediego wśród personelu Ilisidi, Banichi i Jago otrzymali do wykonania tę gorszą część planu... Jeżeli ich straci...

    - Nand' paidhi.

    Odwrócił się na krześle, zaskoczony i ucieszony znajomym głosem. To przyszedł Djinana z jego kaftanem i czymś, co wyglądało na zmianę ubrania, z neseserem Brena i, dzięki Bogu, jego komputerem - czy pomyślał o nim Djinana, czy powiedzieli mu Banichi albo Jago, czy też była to zasługa kogokolwiek innego, dość, że komputer nie zostanie tu z całą zawartością, którą, wyjętą z kontekstu, atevi mogliby fałszywie zinterpretować, a Bren nie zamierzał błagać Cenediego o jego zwrot.

    - Djinana-ji - powiedział z przerażającą świadomością, że jeżeli on wyjeżdża i udaje się w bezpieczne miejsce, to personel Malguri nie ma takiej możliwości, a w każdym razie nie mają jej ci służący, których man'chi jest związane z samą fortecą. - Podobno z Maidingi mają wyruszyć pewne osoby, żeby mnie tu szukać. Jacyś dwaj aijiin popierają atak na Malguri. Z pewnością nie będziecie próbować stawić im czoła osobiście, nadi. Choć doskonale wykonujecie swoje zadania...

    Djinana położył wszystko na stole.

    - Personel nie ma zamiaru poddania Malguri jakiemuś nierozsądnemu motłochowi. - Djinana wyszperał w neseserze grzebień i szczotkę i podszedł do krzesła Brena. - Wybacz mi, nand' paidhi, nie przerywaj sobie śniadania, oni trochę się śpieszą, a ja mogę się zająć twoimi włosami.

    - Jesteś wart więcej niż kamienie, Djinano!

    - Proszę cię. - Djinana poprawił Brena na krześle, pochylił mu głowę i zaczął gwałtownie szczotkować włosy, po czym szybko zaplótł równy warkocz. Bren zjadł kawałek chleba, który urósł mu w ustach, i popił go gorzką herbatą.

    - Nadi-ji, czy wiedziałeś, po co zostałem tu sprowadzony? Czy wiedziałeś o statku? Czy rozumiesz, że to nie jest atak? Statek nie jest wymierzony w was.

    - Wiedziałem. Wiedziałem, że podejrzewają, że potrafisz to wyjaśnić. I bardzo szybko poznałem, że ty nigdy nie będziesz naszym wrogiem, paidhi-ji. - Djinana wyjął skądś spinkę; zawsze był na wszystko przygotowany. Skończył swoje dzieło, otrzepał Brenowi ramiona i wziął do ręki kaftan. - Obawiam się, że nie ma czasu, żeby się przebrać i najlepiej będzie, jeśli zaczekasz z tym do chwili, kiedy znajdziesz się w samolocie. Spakowałem ciepłe rzeczy na wieczór.

    Bren wstał, odwrócił się od Djinany i wyjrzał przez okno.

    - Czy przyjedzie furgonetka?

    - Nie, paidhi-ji. Słyszałem, że pewna liczba osób już tu jedzie autobusami. Naprawdę nie uważam, że trzeba się ich bać. Znajdujesz się jednak w bardzo dobrych rękach. Słuchaj poleceń. - Djinana okręcił go, trzymając za ramię, pomógł mu włożyć kaftan i ułożył warkocz na kołnierzu. - Proszę. Wyglądasz na dżentelmena, nadi. Może wrócisz do Malguri. Powiedz aijiemu, że żąda tego personel.

    - Djinano... - Człowiek nawet nie mógł powiedzieć "lubię". - Na pewno mu to powiem. Proszę cię, podziękuj wszystkim ode mnie. - Posunął się do tego, że dotknął ręki Djinany. - Postaraj się tu być, kiedy przyjadę w odwiedziny, bo inaczej będę bardzo zawiedziony.

    Wydawało się, że te słowa sprawiły przyjemność Djinanie, który skinął głową i cicho wyszedł. W sąsiednim pokoju coś się działo - dobiegał stamtąd dobitny głos Ilisidi:

    - Nie podniosą na mnie ręki!

    Oraz Cenediego, równie stanowczy:

    - `Sidi-ji, wyjeżdżamy, niech mnie diabli, jeżeli nie wtargną do środka! Zamknij się i bierz kaftan!

    - Cenedi, zupełnie wystarczy, jeżeli wywieziemy go poza... - Giri, przynieś kaftan `Sidi! Już!

    Oczy strażników powędrowały w tamtym kierunku, ale w ich postawie nic się nie zmieniło. Bren zebrał zapasowe ubranie i owinął nim komputer. Czekał tak z tym tobołkiem w ramionach i neseserem w ręku, słuchając, jak Cenedi wydaje rozkazy zamknięcia drzwi i wygaszenia ognia w kominkach.

    Z dala dobiegł jednak głos Djinany, który mówił, że zajmie się tym personel, że powinni już iść - pośpieszcie się, proszę - i zabrać paidhiego w bezpieczne miejsce.

    A Bren spokojnie stał - on, ośrodek wszystkich trudności, powód zagrożenia Malguri. Czuł, że najmniej, co może zrobić, to pozostawać posłusznie tam, gdzie ma być. Sądził, że przejdą korytarzem i na dół; dotarł nawet do drzwi pokoju przyjęć, ale przez te właśnie drzwi wpadł Cenedi, Ilisidi i kilku strażników. Wszyscy zmierzali w przeciwnym kierunku, prosto do najdalszego pokoju Ilisidi.

    - Gdzie jest Banichi? - spróbował zapytać Bren, idąc przez sypialnię z depczącymi mu po piętach strażnikami, ale Cenedi sprzeczał się z Ilisidi, popędzając ją przez korytarze apartamentu ku tylnym schodom. U ich szczytu stał ateva, którego chyba pamiętał z zeszłej nocy. W ręce trzymał nieznaną Brenowi broń i ładował ją przez kolbę pociskami z pudła stojącego na słupku balustrady.

    Ta broń nie miała dla niego istnieć. Bren nigdy nie widział tego mężczyzny wśród personelu Malguri. Banichi i Jago, prawdopodobnie razem z Tano i Alginim, udali się w jakieś nieznane miejsce, tłum wrogo nastawionych atevich chce go wydać grupie zbuntowanej przeciwko Tabiniemu - a oni schodzą na tyły Malguri, w dół, z czego zdał sobie sprawę, kiedy Cenedi i Ilisidi otworzyli drzwi wychodzące na pogrążone w cieniu kamienie, do schodów biegnących obok stajni, gdzie syczenie i pomrukiwanie mecheiti wyprowadzanych na dziedziniec powiedziało mu, w jaki to sposób wyjadą z Malguri, chyba że szli tędy tylko po to, żeby zmylić pogoń...

    To szaleństwo, pomyślał, kiedy znalazł się na podeście wychodzącym na dziedziniec i zobaczył, że wierzchowce są nie tylko osiodłane, ale że na ich oporządzenie składają się też juki oraz inny ekwipunek, jakiego nigdy nie używali podczas porannych przejażdżek.

    To się nie dzieje dwieście lat temu. Mają samoloty, mają broń jak ta u szczytu schodów...

    Coś wybuchło, wstrząsając kamiennymi murami, odzywając się wibracją w kolanach i wnętrznościach Brena. Ktoś nie czekał na tłum w autobusach.

    - Prędzej ! - wrzasnął na nich Cenedi z dziedzińca. Bren popędził w dół, mając za sobą któregoś ze strażników. Stajenni usiłowali zaprowadzić porządek wśród mecheiti.

    To był zwariowany plan. Rozum mówił mu, że wyruszenie w teren w taki sposób przekracza granice szaleństwa. Przecież jest jezioro. Mogli załatwić łódź, która przewiezie ich do innej prowincji.

    Jeśli prowincje leżące po drugiej stronie jeziora nie są właśnie tymi zbuntowanymi.

    Mury zadrżały od drugiego wybuchu. Ilisidi obejrzała się za siebie i zaklęła, ale Cenedi chwycił ją za ramię i pociągnął do stajennych przytrzymujących Babsa.

    Bren spostrzegł Nokhadę i mimo zajętych rąk rzucił się w jej kierunku między olbrzymimi, niespokojnymi wierzchowcami. Zastanawiał się, jak ma włożyć do juków kłąb ubrań i komputer, ale stajenni mu je odebrali.

    - Ostrożnie! - zawołał i skrzywił się, bo stajenny omal nie upuścił komputera, którego ciężaru nie przewidział. Urządzenie znalazło się w jednym juku, ubrania i neseser w innym, po drugiej stronie smukłego, wysokiego zadu Nokhady, która szarpała wodzą. Tego ranka wszystkie mecheiti lśniły w okolicy szczęk mosiądzem. Nie były to tępe nakładki na kły, lecz ostro zakończone stożki, jakie widywał tylko w machimi.

    W czasie wojny.

    To było nierzeczywiste. Przy talencie Nokhady do bodzenia mosiężne nakładki nie były bronią, z którą Bren chciałby zawrzeć bliższą znajomość, a nawet tylko znaleźć się w jej pobliżu. Wziął do ręki wodzę, którą podał mu stajenny, nie potrafił sobie z nią poradzić nadwerężoną ręką, przełożył do drugiej i uderzył Nokhadę pięścią, usiłując zmusić mecheitę do ugięcia nogi. Wszyscy naokoło już siedzieli w siodłach. Nokhada odmówiła posłuszeństwa, szarpnęła się, nie zareagowała na drugi rozkaz i okrążyła Brena, tocząc wytrzeszczonymi oczyma i poddając się ogólnej atmosferze podniecenia. Tak właśnie wszystko się potoczy, pomyślał Bren, niepewny, czy w razie konieczności potrafi utrzymać zwierzę, jak nigdy przedtem przerażony jego siłą i kłami.

    - Nadi - rzekł stajenny, wyciągając mocną rękę, a drugą chwytając i przytrzymując wodzę.

    Bren chwycił za rzemień służący do wsiadania, poddał się bezceremonialnemu pchnięciu stajennych, po drodze wepchnął nogę w strzemię i wylądował w siodle z bijącym sercem i szarpnięciem naciągniętych ramion. Bolały go wszystkie kości. Szybko chwycił wodzę całą garścią, żeby w ogólnym zamęcie odzyskać panowanie nad Nokhadą - ktoś właśnie otworzył bramę.

    Na dziedziniec wpadł podmuch zimnego porannego wiatru, kłując Brena w twarz. Wszystkie mecheiti ruszyły do bramy. Rozejrzał się rozpaczliwie za Babsem i Ilisidi. Zatoczył Nokhadą koło i mecheita zlokalizowała Babsa, jeszcze zanim Bren dostrzegł Ilisidi.

    Babs zmierzał w kierunku bramy i Bren po prostu nie był w stanie utrzymać Nokhady, która, roztrącając inne mecheiti, ruszyła potężnymi susami śladem Babsa prosto pod wiatr, który sprawiał wrażenie ściany lodu.

    Sklepienie bramy mignęło nad Brenem jako rozmazana plama cienia i kamienia. Rozległa szarość jeziora zjawiła się chwilową, rozchwianą nicością najpierw przed nim, a potem z jego prawej strony, ponieważ Nokhada skręciła ostro wzdłuż krawędzi i rzuciła się pod górę.

    To pewne, że Nokhada pójdzie za Babsem do piekła.

następny